Strona główna > Uncategorized > Coś o zagubionych owcach

Coś o zagubionych owcach

14639727_1089701304476673_3230966775640211451_nW dzisiejszej Liturgii Słowa, św. Paweł przekazuje nam, że uznaje za stratę to co zyskał dotychczas ze względu na Chrystusa (por. Flp 3,3-8a). Ze względu na poznanie Tego, Który Jest wszystko uznaje za rzeczy materialne, dobrobyt za nieważny za niepotrzebny, za zbędny. Kto z nas jest w stanie rzucić wszystko, by do końca poznać Pana Boga?  Kto z nas jest w stanie uwierzyć, że w Chrystusie mamy wszystko?

Rzecz druga. Ewangelia. Znany nam obraz pasterza, który pasie swe owce i spostrzega, ze brakuje mu jednej. Zostawia dziewięćdziesiąt dziewięć owiec czyli zdecydowaną większość i szuka tej jednej zagubionej. A gdy już znajdzie cieszy się tak, jakby znalazł co najmniej wielkie bogactwa. Tak samo postępuje kobieta z zaginioną drahmą- szuka jej a ze znalezionej się cieszy.

Co w związku z tym?

Chrystus czyni podobnie. Dla niego jeden nawrócony grzesznik stwarza większą okazję do szczęścia niż tysiące ludzi prawdziwie pobożnych. Dla niego o wiele bardziej wartościowym jest człowiek, który szczerze się nawróci.

Nawiązać tu można do wszelkiego rodzaju ruchów ekumenicznych bądź po prostu samego ekumenizmu. Wspólny dialog chrześcijan ma za zadanie sprowadzić wszystkich do Jednego, Świętego, Powszechnego i Apostolskiego Kościoła. Tym samym uczestniczenie wraz z luteranami w obchodach 500lecia reformacji, nie jest dobrym krokiem. Tak, mam na myśli papieża Franciszka, który jako następca św. Piotra uczestniczył z luteranami w tych obchodach, które miały miejsce w Szwecji. Nie na tym polega sprowadzanie każdej jednej zagubionej owcy do pozostałych dziewięćdziesięciu dziewięciu.

Bardzo ciekawie zwrócił uwagę na to jeden z katolickich blogerów, który zacytował piękną pieśń kościelną. Teraz poczynię to ja, kończąc ten wpis i pozostawiając do myślenia, rozważania owy tekst:

„O Pasterzu, zgromadź w jednej swej owczarni,
zabłąkane owce, KTÓRE GINĄ.
W jeden Kościół zbierz na nowo i przygarnij,
byśmy jedną stali się rodziną.

Na ramiona swoje weź, o Panie,
tych, co sami wrócić już nie mogą!
Niechaj zjednoczenia CUD SIĘ STANIE,
prowadź nas ku niebu wspólną drogą.”

Advertisements
Kategorie:Uncategorized
  1. Brak komentarzy.
  1. No trackbacks yet.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: