Strona główna > Uncategorized > Nic się tak właściwie nie kończy…

Nic się tak właściwie nie kończy…

Koniec-zapisow.jpg

Kończąc rok kalendarzowy każdy podsumowuje swoje dokonania oraz minione dni, co zrobił a czego nie, czego dokonał a czego nie, co się udało a co nie itd. Zazwyczaj chwalimy się tym, co nam się udaje a to co legło w gruzach zachowujemy dla siebie. Człowiek już tak  został stworzony, że chce się pokazać w jak najlepszym świetle.

Miniony rok był dla mnie dobry. Od jakiegoś czasu planowałam przeprowadzkę, zmianę życia i zmianę pracy. To były trzy priorytetowe postanowienia noworoczne. Przeszkodą w ich wcielenie w życie nie był brak możliwości. Przeszkodą był fakt, że za mało w siebie wierzyłam i…zawsze chciałam być fair wobec osób które dawały mi możliwość się rozwijać w różnoraki sposób.  Przeszkodą było wieczne myślenie o kimś drugim a nie o sobie. O sobie całkiem zapomniałam i mając 25 lat człowiek dochodzi do jakiegoś momentu w którym mówi „koniec”. Nie oznacza to tego, że teraz egoistyczne będę brnąc  przez życie i nie będę szanowała swoich znajomości czy przyjaźni.  Ale czas ulokować gdzieś swoje uczucia, natchnienia, aspiracje. Wielkim krokiem naprzód była także większa wiara, oddanie się Niepokalanej, oddanie swoich wątpliwości, nie na zasadzie „Jezu Ty się tym zajmij” ale na zasadzie „Jak taka jest Twoja wola, to działaj”.
Pierwszą taką decyzją była zmiana pracy. Poszukiwałam w Gdańsku i ogólnie w Trójmieście.  Pojawiło się kilka ofert pracy ale nie zawsze to współgrało z moimi oczekiwaniami.  Jak już coś się udało to albo praca według tych samych warunków albo już mogli mnie zatrudniać ale brakuje mi kursu który kosztuje 6000 zł.  Odpuściłam, choć pragnienie mieszkania właśnie w Trójmieście były ogromne, spowodowane różnymi powódkami.
Odczekałam jakieś pół roku. Złożyłam CV do jednej ze szkół podstawowych wpływem namowy przyjaciela. Bo przecież nic to nie kosztuje. A można zyskać.  8 maja rozmowa. Profesjonalna. Udało się. To był ten dzień kiedy czułam, że na prawdę zrobiłam coś sama. Nikt mi nie pomagał, nikt nie polecał, nikt nie naciskał.
Przeprowadzki i zmiany stanu cywilnego jeszcze się nie doczekałam ale…
…to nie jest historia, która ma swój koniec. Cały czas wierzę, że dzięki własnym możliwościom można dokonać rzeczy niemożliwych ale i bez prawdziwej wiary też bym niczego nie dokonała. Uwierzyłam, że z Nimi się uda. Dlatego nie kończę swoich postanowień na tym roku. Wierzę, że modlitwa o dobrego męża zostanie wysłuchana a miejsce zamieszkania zmieni się gdy znajdzie się mąż 🙂
Dobrego przeżywania nowego roku. Wierzcie w siebie i wyznawajcie prawdziwa wiarę.  Ona przenosi góry a  na pewno przenosi nasze wątpliwości i niewiarę w miejsce, do którego już nie będziemy mieli dostępu.

Reklamy
Kategorie:Uncategorized
  1. Brak komentarzy.
  1. No trackbacks yet.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: