Archiwum

Archive for the ‘modlitwy’ Category

Nie tylko róże

13 października 2017 Dodaj komentarz

Znalezione obrazy dla zapytania róża różaniec

Październik to piękny miesiąc. Lato już odeszło, jesień w pełni, czuć zbliżającą się zimę.

Ale październik jest wyjątkowy też z innego powodu: różańca. Przecież to miesiąc maryjny – codziennie skupiamy się na najpiękniejszej modlitwie, jaką ofiarowała nam Maryja.

Ale mamy też Dzień Nauczyciela, który w tym roku przeżywam jako ta, której się dziękuje za naukę. I myślę, że należałoby podziękować też Jej, Maryi, ponieważ Ona jest naszą pierwszą nauczycielką.

Jezus uczył nas modlitwy „Ojcze nasz”, głosił Królestwo Boże i nas odkupił. Ale nie pojawiłby się w Betlejem te dwa tysiące lat temu, gdyby nie „tak” Maryi. Gdyby nie Jej zgoda, nie wiadomo kiedy przybyłby na świat Jezus.

A tak narodził się w Betlejem, dorastał w Nazarecie i stał się dla wszystkich wzorem.

Jezus był zwykłym dzieckiem i umiejętność pisania, chodzenia, czytania, jedzenia zawdzięczał swojej Mamusi. Jego Opiekun uczył Go męskich zajęć i fachu cieśli, ale podstawy otrzymał od swojej Rodzicielki, nikogo innego.

Podobnie jest z nami. Naszymi pierwszymi nauczycielami są nasi rodzice. Z duchowej strony pomagają im Maryja, Józef oraz Jezus. To od nich czerpią wzór wychowania. Od Świętej Rodziny.

Podziękujmy dzisiaj nie tylko naszym nauczycielom, ale także rodzicom. Bo oni pokazali nam wszystko.

Ave!

Zdjęcie użytkownika Catholic Memes.

Reklamy

Jak bronić się przed Złym?

Zwycięstwo-modlitwy-różańcowej-na-Filipinach

Każdy ma zapewne własne sposoby czy motywy które dominują w jego katolickim życiu, służące obronie przed złem, grzechem.  Przede wszystkim jest to przyjmowanie Sakramentów. Nie zawsze jednak potrafimy ustrzec się przed upadkiem i grzeszymy. Jak jednak po ludzku, prostymi sposobami poradzić sobie zapobiegając przewinieniom? Osiem przymiotów, cech, do wykorzystania w codziennym życiu.

  1. Uśmiech, pogodna twarz, radość

„ Pan zapytał Kaina: <<Dlaczego jesteś smutny i dlaczego twarz twoja jest ponura? Przecież, gdybyś postępował dobrze, miałbyś twarz pogodną; jeżeli zaś nie będziesz dobrze postępował, grzech leży u wrót i czyha na ciebie, a przecież ty masz nad nim panować>>.”
(Rdz 4,6-7)

  1. Bycie dzielnym, odważnym, bez lęku

„ Nie lękaj się więc, moja córko; wszystko , co powiedziałaś, uczynię dla ciebie, gdyż wie każdy mieszkaniec mego miasta, że jesteś dzielną kobietą.”
(Rt 3,11)

„Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą; nie trwóż się, bo Ja jestem twoim Bogiem. Umacniam cię, a także wspomagam, podtrzymuję cię moją prawicą sprawiedliwą.”
(Iz 41, 10)

„Ponieważ drogi jesteś w moich oczach, nabrałeś wartości i Ja cię miłuję. (…) Nie lękaj się, bo jestem z tobą”
(Iz 43, 4ab;5a)

  1. Wierność

„Ustanowię sobie kapłana wiernego, który będzie postępował według mego serca i pragnienia. Zbuduję mu dom trwały, a on będzie chodził przed obliczem mego pomazańca po wszystkie dni”
(1Sm 2,35)

„ Bo Pan się brzydzi przewrotnym, a z wiernymi obiecuje przyjaźnie”
(Prz 3, 32)

„Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego Pana”
(Mt 25,21)

  1. Czystość myśli i serca

„ Z całą pilnością strzeż swego serca, bo życie tam ma swoje źródło”
(Prz 4, 23)

  1. Zaufanie

„Z całego serca Panu zaufaj, nie polegaj na swoim rozsądku. Poznawaj Go na każdej swej drodze, a On twe ścieżki wyrówna”
(Prz 3,5-6)

  1. Ostrożność

„ Uważaj, gdzie krok masz postawić, wszystkie swe drogi uważaj za pewne. Nie zbaczaj na lewo ni w prawo, odwróć swą nogę od złego”
(Prz 4, 26-27)

  1. Miłość

„ Ci, którzy Mu zaufali, zrozumieją prawdę, wierni w miłości będą przy Nim trwali, łaska bowiem i miłosierdzie dla Jego wybranych.”
(Mdr 3, 9)

  1. Wiara

„Przeto tak mówi Pan Bóg:
<<Oto Ja kładę na Syjonie kamień, kamień dobrany, węgielny, cenny, położony jako fundament. Kto wierzy nie potknie się. I wezmę sobie prawo za miarę, a sprawiedliwość za pion>> Ale grad zmiecie schronisko kłamstwa, a wody zaleją kryjówkę. Wasze przymierze ze Śmiercią zostanie zerwane.”
(Iz 28, 16-18a)

 

 

SACRUM w czystej postaci

dzien_7_00238.JPGKomża z firanki, firanka na głowie i ogólnie wszędzie firanki. Takie babcine, sprzed wieku.
I w ogóle ci tradycjonaliści to faryzeusze bez serca, zapatrzeni tylko w swoje egoistyczne zamiary sprawowania bądź uczestniczenia tylko w takiej liturgii.
„-Idziesz na NOM?
-A co to?”

Postrzeganie tradycjonalistów w ten sposób jest (niestety) na porządku dziennym. Ilość „hejtów” wystosowanych w ich kierunku jest tak wielka jak rów mariański.

Powrót do tradycji. Każdy ma jakąś i każdy jakąś szanuje, przestrzega czy ustanawia. Ta tradycja nie sięga aż tak odległych czasów. Więc jej odkrywanie i powracanie do niej nie wiąże się ze zdmuchiwaniem kurzu z ksiąg, przedmiotów i ołtarzy.
Powrót do tradycji kościoła to przede wszystkim powrót do utraconego w wielu przypadkach poczucia SACRUM podczas sprawowania Najświętszej Ofiary. Tym też, odrestaurowaniem poczucia sacrum w Kościele, bądź po prostu jego odczuciem zajmowali się uczestnicy warsztatów ARS CELEBRANDI odbywających się w Licheniu w dniach 20-27 lipca br. Jest to już czwarta edycja tego wydarzenia.

dzien_7_00174

UCZESTNICY

Rozpiętość wiekowa to 61 lat miedzy najmłodszym a najstarszym uczestnikiem. Ilość kobiet to około 1/4 ogółu uczestników. Jedni przyjechali by nauczyć się sprawować liturgię, inni by nauczyć się do niej posługiwać jako ministrant czy ceremoniarz,
kolejna grupa zasiliła wokalne warsztaty śpiewu gregoriańskiego i polifonicznego oraz grupa ostania, która przybyła na osobiste rekolekcje uczestnicząc we wspólnych punktach programu warsztatów.
Warto zwrócić uwagę, że wydarzenie nie przyciągnęło tylko ludzi z Polski ale także z zagranicy m.in z Białorusi czy z USA.

dzien4_0066

WARSZTATY I LITURGIA

Charakterystycznym dla nadzwyczajnej formy rytu rzymskiego jest poczucie ciszy, skupienia, dokładności i zebrania wszystkich elementów składowych w jedną całość. Versus Deum – tak określa się pozycję, postawę w jakiej znajdują się
wszyscy uczestnicy liturgii-> w stronę Boga.
Liturgia sprawowana tyłem do ludzi ma pokazać ważność sakramentu jakim jest Eucharystia, ma pokazać ważność Boga.
Skupienie, uwaga, dokładność, piękno- tego uczą się warsztatowicze dzięki zajęciom teoretyczno-praktycznym. Dodatkowo każdy może podszkolić się w łacinie 😉
Wykwalifikowana kadra, poprzez swoje sugestie, spostrzeżenia i zaangażowanie w dbałość o liturgię, pomaga dojść uczestnikom do perfekcji a na pewno wejść na jej drogę, aby każdy mógł zasmakować nadzwyczajnej formy rytu rzymskiego w najlepszej postaci.
Każdy z uczestników poprzez uczestnictwo w Ars Celebrandi wkłada swoje siły i możliwości, dobro, prawdę i piękno, szlachetność i swoje dobre serce, by liturgia była rzeczywiście SACRUM W CZYSTEJ POSTACI.

 

DLACZEGO POWRÓT DO TRADYCJI?

To nie jest „widzi mi się”, bo „mam taki kaprys” lub po prostu „bo tak”. Sens tkwi w odkrywaniu piękna i świętości bez pośpiechu, odkrywaniu zapomnianej a bardzo dobrej liturgii. To zaczęło pociągać młodych ludzi, którzy w dobie Internetu, „snapów”, Instagrama etc. nie są w stanie ogarnąć się bez telefonu czy komputera. Co jeszcze? Chociażby fakt pójścia pod prąd wbrew temu, co myślą znajomi, bliscy czy rodzina (sama jestem przykładem człowieka,którego nikt nie był w stanie zrozumieć dlaczego „trydenty”, bo przecież wyszłam z oazy). Dlaczego tak dużo młodzieży na tradycyjnych liturgiach? Chociażby przez ciekawość świata i robieniem na przekór całej ludzkości, co szczególnie charakteryzuje młodych ludzi 😉

KILKA SŁÓW OD UCZESTNIKA

Byłam, widziałam, uczestniczyłam. To mój pierwszy raz na Ars Celebrandi choć tradycyjną liturgią interesuję się od przeszło ponad 3 lat. Moje pierwsze Msze były przeklęczane i przeoglądane, bez żywego uczestnictwa i jakiegokolwiek zaangażowania. Ale trzeba było to zmienić. Zatroszczyły się o to osoby mi bliskie z sekcji męskiej- otrzymałam Mszalik a pół roku później mantylkę. W miarę możliwości uczestniczyłam we Mszach w Gdyni, Gietrzwałdzie, Olsztynie (roraty) a obecnie już w co miesięcznych Mszach Warmińskiego Środowiska Tradycji.
Co dały mi warsztaty? Przede wszystkim poczucie jedności. Nikt nie wytykał mi moich tradycyjnych upodobań, nikt nie traktował jako faryzeusza bez serca (chyba, że żartobliwie). Warsztaty dały mi okazję do poczucia prawdziwego sacrum i prawdziwego piękna. Zaczerpnęłam co nie co z warsztatów chorału gregoriańskiego, w których
miałam okazję uczestniczyć. Nowe doświadczenia, świetne znajomości i odpoczynek, choć plan warsztatów rozciągał się od 6:00 do prawie 23:00.

dzien4_0081
POLECAM! I za rok też tam będę 🙂

więcej na stronie http://www.arscelebrandi.pl http://www.unavocepolonia.pl http://www.mszatrydecka.pl http://www.stabilnagrupa.pl

POST SCRIPTUM- trochę żartobliwie

Najczęściej mówi się, że po co odgrzebywać coś, co zostało zmienione? A po co wraca się np. do babcinego przepisu na sernik przekazywanego z pokolenia na pokolenie? Bo jest najlepszy, ma smak, jest wyjątkowy, przypomina i kojarzy się z czymś dobrym. Tak samo jest z liturgią- potrzeba poprawności według przepisów, dokładności, by w ostateczności otrzymać „produkt” dobry, z poczuciem smaku i estetyki.

 

Zdjęcia są autorstwem Pana Tomasza Mreńca http://www.fotobreak.pl

Kiedyś nie lubiłam Różańca…

13 października 2016 Dodaj komentarz

rozaniecpapieski

W polskiej kulturze i tożsamości religijnej październik jednocześnie kojarzy się z odmawianiem Różańca. Jednak osobiście przez długi czas miałam problem z tą formą modlitwy. Nigdy nie lubiłam odmawiać różańca w momencie, kiedy wszyscy narzucają, że ją powinnam odmawiać, czyli właśnie w październiku. Aż w pewnym odkryłam nowennę pompejańską, o której pisałam już tutaj. No i tak w zasadzie dopiero odkrywając nowennę, odkryłam na nowo Różaniec.

Do odmawiania różańca namawia wielu świętych, chociażby święty Jan Paweł II: Różaniec, odmawiany powoli i rozważany – w rodzinie, grupie czy osobiście – stopniowo przybliży was do uczuć Jezusa Chrystusa i Jego Matki, przywołując wszystkie wydarzenia będące kluczem do naszego zbawienia.

Nie przepadałam za różańcem, wydawał mi się zbyt nudny… Uważałam, że jego odmawianie trwa zbyt długo… A tak naprawdę miałam problem ze zwracaniem się z prośbami za pośrednictwem Maryi. Jakoś wolałam bezpośrednio do Jezusa… Może dlatego, że wśród ludzi o wiele łatwiej było mi się porozumieć z mężczyznami. Jednak podejmując wyzwanie nowenny pompejańskiej, czyli odmawianie trzech części różańca dziennie przez 54 dni odkryłam ową magię różańca. Odkryłam zanoszenie próśb do Maryi. Podczas tej modlitwy moje serce napełniło się wyjątkową radością, nadzieją oraz spokojem. O tym także mówi św. Jan Paweł II, który wyjątkowo umiłował tę modlitwę: Z pomocą tej modlitwy staniecie się mocni w wierze, niezłomni w miłości, radośni i wytrwali w nadziei. W końcu Różaniec jest modlitwą, która jest najlepsza bronią przeciwko Szatanowi, od którego pochodzi wszystko co złe.

W swojej modlitwie powierzałam Jezusowi przez ręce Maryi swoje mniejsze i większe problemy, które później się rozwiązywały. Może nie do końca według mojego zamysłu, ale wszystko później okazywało się o wiele lepsze niż sobie wyobrażałam. Bo w końcu Nie ma w życiu problemu, którego by nie można było rozwiązać za pomocą różańca. jak powiedziała Łucja z Fatimy.

Więc nie bój się… Zanieś Mamie wszystkie swoje problemy, troski, lęki i zgryzoty. Nie bój się nudy, bo im częściej tak się modlisz, tym mniej wieje nudą. Zaufaj, oddaj Mamie wszystko….

Sens pielgrzymowania

gietrzwald__zabytkowy_kosciol_par_pw_nmpKiedy już wszyscy doszli na Jasną Górę, trwali w pątniczej drodze tydzień, dwa, trzy. Kiedy nie tylko Częstochowa była celem, ale również Santiago de Compostela czyli słynny szlak św. Jakuba. Ja obrałam inny kierunek- jeden to Gietrzwałd, drugi natomiast Klebark Wielki.

Gietrzwałd. Jedyne miejsce zatwierdzonych w Polsce objawień Matki Boskiej. Wieś w województwie warmińsko-mazurskim położona na trasie Ostróda-Olsztyn. W tym roku minęła 139. rocznica owych objawień gdy Matka Boska ukazała się dwóm dziewczynkom tj. Barbarze Samulowskiej i Justynie Szafryńskiej.

Moja tegoroczna pielgrzymka była trzecią z rzędu drogą do Gietrzwałdu. Intencji miałam sporo, gdyż przyjmowałam je już dwa tygodnie przed wyruszeniem na pątniczy szlak. Wszystkie zapisałam na kartkę i niosłam(dosłownie) na swoich barkach. Dominowały te o dobrego męża, ale także pojawiły się intencje błagalne i dziękczynne. Liczba osób ok. 450, modlitwa, śpiew, pokuta. Szłam z bliskimi mi osobami, dlatego też owa droga nie wydawała się trudna, ciążąca i nudna J Po dotarciu na miejsce miała miejsce Msza Święta odpustowa. Później złożenie intencji w bazylice i powrót do domu.

imagesTydzień później wybrałam się po raz pierwszy, gdyż zorganizowana akcja była pierwszą a wiec nowością, na pątniczy szlak z Gietrzwałdu do Klebarka Wielkiego wraz z Bractwem Przedmurza. Pielgrzymka w duchu tradycyjnym, ze śpiewami łacińskimi i tradycyjnymi modlitwami. Droga dłuższa o 10 km. Po dotarciu na miejsce została odprawiona Msza w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego czyli tzw. Msza trydencka. Pielgrzymka trwała cały weekend z racji odbywających się konferencji/katechez i dotykowych nabożeństw.

Dlaczego? Choćby dlatego, aby móc swoje cierpienie i swoją hmmm ofiarność ofiarować za innych. Pamiętałam o sobie w obydwu pielgrzymkach, ale nie na takim poziomie by pamięć była egoistyczna. O ile pielgrzymka do Gietrzwałdu była pielgrzymką w intencjach, jakie miał każdy z pątników, o tyle podczas szlaku do Klebarka Wielkiego omadlaliśmy a w zasadzie zadośćuczyniliśmy za konkretne dwie sprawy. Pierwsza- profanacja Najświętszego Sakramentu; druga- grzechy zabójstwa dzieci nienarodzonych czyli w kwestii grzechu aborcji. Nogi mnie nie niosły ale niosły mnie intencje. Choć jestem wielką marudą, niektórzy poczuli to na własnej skórze podczas pielgrzymek, to wielką satysfakcją był moment dotarcia do obydwu miejsc- miejsca objawień i sanktuarium Krzyża Świętego w Klebarku Wielkim.

Oba miejsca to taka moja mała … Jasna Góra

Dlaczego?

5 września 2016 Dodaj komentarz

wp-1473110302808.jpg

Dzisiaj uraczę Was krótkim świadectwem – moim świadectwem.

Otóż od dnia dzisiejszego aż do 30 września prowadzić będę katechezę w jednym z opolskich liceów. Jest to liceum, które ja sama ukończyłam ponad cztery lata temu, stąd możecie sobie wyobrazić jaki stres mi się udzielił kiedy stanęłam przed poszczególnymi klasami.

Obrałam sobie taką taktykę (wojenną): przedstawię się, poproszę by wyciągnęli karteczki (wtedy najczęściej na ich twarzach pojawiało się niedowierzanie – no bo jak to, kartkówka w drugi dzień szkoły?), a później będzie „suprise, suprise”. Moim celem było to, aby a tychże kartkach zapisali swoje imię i nazwisko oraz klasę (mam ambitny plan nauczyć się ich wszystkich i do końca września zacząć im mówić po imieniu), a później, w trakcie lekcji, pytania jakie im się nasuną (a których woleliby nie wypowiadać na forum), uwagi co do prowadzenia przeze mnie zajęć, plusy i minusy. (żeby przełamać lody prosiłam, aby dali mi szansę i przynajmniej do końca lekcji nie wychodzili z klasy – zostali wszyscy aż do dzwonka!)

W domu przejrzałam wszystkie kartki, które od nich zebrałam, i przy niektórych łzy stawały mi w oczach. Ponieważ uczniowie, który pierwszy raz widzieli mnie na oczy chcieli, abym została w szkole i uczyła ich dłużej niż miesiąc (szkoda że nie mogę). Niektóre zaś były zabawne: padły pytania o znak zodiaku (?!); o to, czy gram w Wiedźmina 3 (nie wiem czemu ich tak to ciekawi, ale jutro się dowiedzą); czy miałam kiedyś kryzys wiary; czy podobają mi się studia. No i pojawiło się, nawet kilka razy, pytanie: dlaczego zdecydowałam się na studia teologiczne?

Licealistom trudno wytłumaczyć coś, czego nie próbowaliby podważyć. O tym wie każdy z nas, kto uczęszczał na lekcje religii w szkole średniej. Więc jak im wytłumaczyć to, że zwyczajnie poczułam powołanie do zostania teologiem? Jakkolwiek dziwnie to zabrzmi – po prostu Palec Boży popchnął mnie w kierunku Wydziału Teologicznego. I już. Nie było fanfar, tortu i gości, którzy gratulowali mi wyboru. Zamiast tego była rodzina, która martwiła się o to, jak znajdę pracę po studiach, czy wyżyję; znajomi, którzy ostrzegali mnie przed straceniem wiary; przyjaciele, którzy stukali się w głowę i pytali się, czy na pewno wszystko ze mną OK.

Ale tak. Ze mną wszystko OK. Studiuję dzielnie od lat czterech, teraz czeka mnie ostatnia walka, bitwa trwająca rok. I wiem, że gdyby Bóg nie chciał bym studiowała teologię, nie pozwoliłby mi wkuć wszystkiego i zdać egzaminów. Dlatego przez ostatni rok przejdę jak burza (albo malutki grzmocik).

Odpowiedź na pytanie zadane mi przez jedną z licealistek? Ponieważ wiem, że tą drogą dojdę do zbawienia.

Amen!

Czym jest miłosierdzie?

9 sierpnia 2016 Dodaj komentarz

logonapis15_sdm

Drodzy czytelnicy!

Hasłem tegorocznych ŚDM były słowa jednego z ośmiu Błogosławieństw wypowiedzianych przez Jezusa. BŁOGOSŁAWIENI MIŁOSIERNI ALBOWIEM ONI MIŁOSIERDZIA DOSTĄPIĄ. Piękne słowa ale jak dla mnie były one nie zrozumiałe…

Czym jest miłosierdzie? Jak miłować innych, osoby, których nie znam, które niezbyt lubię? Jak miłować innych w codzienności? Nie chciałem uczyć się na pamięć formułki z katechizmu na temat miłosierdzia ale chciałem aby Bóg mi to objawił.

I właśnie podczas tego wielkiego wydarzenia  zrozumiałem znaczenie tych słów. Dowiedziałem  się co to znaczy być miłosiernym. I objawił mi to jak myślę sam Bóg.

Święta S. Faustyna zapisała słowa Jezusa, który powiedział by miłować czynem, słowem i modlitwą.

Mógłbym podawać miliony przykładów, w których Bóg za pomocą bliźnich mi to ukazał ale podam tylko jeden najważniejszy, który rozjaśnił mi wszystko i wydarzył się podczas ŚDM.

Ostatniego dnia przed wyjazdem zmęczeni wróciliśmy na nasze pole namiotowe. Nagle zerwała się gwałtowna burza, wicher i nasze namioty po prostu latały. Wszystko zostało zalane. I właśnie wtedy ukazało mi się znaczenie tego hasła. Miłosierdzie to nie patrzenie na własne nieszczęście, niedolę ale pomimo tego wszystkiego pomoc innym. Gdy zamiast ratować swoje rzeczy przed zalaniem pomagaliśmy innym. Każdy z nas zostawił swoje rzeczy w kałuży i biegł ratować ubrania osób, którzy nie miały siły zanieść ich do schronienia. Pomimo bolących nóg biegaliśmy pomagając innym. Niektóre osoby przez taką pomoc spały w mokrych ubraniach, niektórzy oddawali swoje by im pomóc, by jakoś przetrwać tą noc.

To jest właśnie miłosierdzie. Taki prosty gest. Mogliśmy nie pomagać, martwić się o siebie. I patrzeć jak inni tracą swoje rzeczy. Ale jeśli nie okażemy miłosierdzia to jak go mamy dostąpić?

I jaką nagrodę otrzymaliśmy za taką pomoc? Największą nagrodę jaką ja mogłem otrzymać to uśmiech na twarzach osób, którym pomogłem, które pomimo zalanych rzeczy uśmiechały się i ze smutkiem oczekiwały powrotu do domu. Czemu ze smutkiem? Bo będzie brakować nam wspólnych śniadań, zapchanego autobusu, katechez biskupów, Mszy Świętych, spotkań z papieżem i po prostu bycia razem.

Światowe Dni Młodzieży ukazały nam jak ważne jest bycie miłosiernym. Pokazały, że zawsze mamy pomagać innym. Ukazały, że pomimo zmęczenia na modlitwę zawsze ma się siłę. Po 8 godzinach w pociągu mieliśmy tyle energii na Mszy Świętej o 22, że razem zatańczyliśmy taniec miłosierdzia i modliliśmy się za nasze parafialne wspólnoty, które od ponad roku wspierały nas modlitewnie.

Podczas tego krótkiego tygodnia wypełniliśmy polecenie Jezusa i miłowaliśmy czynem, słowem i modlitwą i idąc za radą Papieża Franciszka nie idziemy na przedwczesną emeryturę ale jesteśmy  i głosimy Wam Boga, którego lepiej poznaliśmy na ŚDM i będziemy Go głosić co Wam obiecuję zawsze i wszędzie!

ŚDM ukazało mi imię Boga, mój Bóg ma na imię MIŁOSIERDZIE!

Dziękuję za modlitwę i proszę o nią nadal szczególnie w intencji rozpoznania mojego życiowego powołania!