Archiwum

Archive for the ‘sługa boży’ Category

„Dobry pasterz daje życie za owce”

Stanisław_Samostrzelnik,_Św_Stanisław

Jezus powiedział do faryzeuszów: «Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce. Najemnik zaś i ten, kto nie jest pasterzem, do którego owce nie należą, widząc nadchodzącego wilka, opuszcza owce i ucieka, a wilk je porywa i rozprasza. Najemnik ucieka dlatego, że jest najemnikiem i nie zależy mu na owcach. Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają, podobnie jak Mnie zna Ojciec, a Ja znam Ojca. Życie moje oddaję za owce. Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni. I te muszę przyprowadzić i będą słuchać głosu mego, i nastanie jedna owczarnia, jeden pasterz». (J 10, 11-16 )

8 maja wspominamy świętego Stanisława, którego święty Jan Paweł II nazywał „patronem chrześcijańskiego ładu moralnego”. Święty Stanisław był przykładem pasterza zabiegającego o dobro wiernych i wspomagającego najuboższych. Stanisław urodził się w Szczepanowie (obecnie diecezja tarnowska) prawdopodobnie około roku 1030. Studiował najpierw w gnieźnieńskiej szkole katedralnej, a w późniejszym czasie we Francji lub też w Belgii. Po studiach otrzymał święcenia kapłańskie ok. 1060 r. Po śmierci biskupa krakowskiego Lamberta w 1070 r,. został ordynariuszem diecezji, a w 1072 za zgodą księcia Bolesława Szczodrego został konsekrowany na biskupa krakowskiego. Okres w którym Stanisław został osadzony na biskupstwie krakowskim zaliczany jest do najświetniejszych za panowania Piastów. W tym też czasie, dzięki wsparciu ze strony króla Bolesława Śmiałego udało mu się zorganizować od nowa metropolię gnieźnieńską, dzięki czemu ustały pretensje metropolii magdeburskiej do zwierzchnictwa nad diecezjami polskimi. Stanisław sprowadził do Polski legatów rzymskich, wspierał klasztory benedyktyńskie stanowiące w tamtych czasach ośrodki ewangelizacyjne. W pewnym momencie doszło jednak do konfliktu pomiędzy królem a biskupem, nie ma jednak jednoznacznej odpowiedzi co leżało o jego podstaw. Gall Anonim opisał te wydarzenia w „Kronice” trzydzieści lat po śmierci Stanisława, jakkolwiek z pewnych względów nie podał przyczyny sporu, choć można przypuszczać, że dobrze je znał. Dowiadujemy się, że biskup dopuścił się zdrady politycznej (traditor episcopus), za którą król wydał go na śmierć przez obcięcie członków. Nie da się wykluczyć, że postępowanie biskupa wypływało ze szlachetnych pobudek, ale jako będące nie na rękę królowi zostało zakwalifikowane jako polityczna zdrada. Według alternatywnej wersji, opisanej przez Wincentego Kadłubka, biskup Stanisław stanął w obronie żon rycerzy walczących na wyprawie kijowskiej a które dopuściły się niewierności. Wedle kroniki Stanisław najprawdopodobniej zagroził królowi ekskomuniką. Król nakazał zabicie biskupa w kościele na Skałce w czasie odprawiania przez niego mszy świętej. Służba odmówiła wykonania wyroku, więc król własnoręcznie zamordował świętego. Data śmierci Stanisław nie jest dokładnie znana, podaje się 11 kwietnia albo 8 maja. W roku 1253, w bazylice świętego Franciszka w Asyżu, Stanisław został kanonizowany przez Innocentego IV. Pierwsza uroczystość ku czci św. Stanisława została odprawiona 8 maja 1254 roku w Krakowie. Tradycyjne wspomnienie św. Stanisława obchodzone jest 11 kwietnia, natomiast w polskim Kościele 8 maja i ma rangę uroczystości liturgicznej (podniesienie relikwii w Polsce). Kult św. Stanisława w Polsce rozpoczął się w 1088 roku a więc z chwilą przeniesienia jego relikwii do katedry krakowskiej. Król Władysław II Jagiełło przypisywał zwycięstwo w bitwie pod Grunwaldem wstawiennictwu Św. Stanisława, Zygmunt I Stary uznał go za swego patrona. W roku 1963 papież Jan XXIII ustanowił świętego Stanisława, wraz z Najświętszą Maryją Panną Królową Polski i św. Wojciechem, pierwszorzędnym Patronem Polski.

„Święta Agata- piękno ciała, piękno duszy”

Autentyczność męczeństwa św. Agaty jest potwierdzona przez liczne apokryfy i hagiograficzne legendy, jakkolwiek dokładna przyczyna jej śmierci i opis męczeństwa nie są znane. Od setek lat św. Agata, piękna i niezłomna młoda kobieta, która miała odwagę przeciwstawić się prawu Imperium Rzymskiego i poświęciła swoje życie w imię wartości w które wierzyła, jest natchnieniem dla rzeszy wyznawców oraz artystów. Fenomen św. Agaty polega prawdopodobnie na niezwykłym połączeniu piękna cielesnego i jeszcze piękniejszego umysłu tej kobiety. Umysłu, który wzniósł się ponad niewyobrażalne cierpienie i miał siłę poświęcić swe ciało na ołtarzu miłości. Aby w pełni zrozumieć z czym miała się zmierzyć przyszła św. Agata, warto przybliżyć epokę w której żyła. Agata przyszła na świat w bogatym mieście kupieckim Katanii na Sycylii około roku 235 w rodzinie rzymskich arystokratów. Urodziła się w czasach, kiedy Imperium Rzymskie było w swoim największym rozkwicie i rozciągało się od Oceanu Atlantyckiego do Mezopotamii i od Brytanii aż po Egipt, wchłaniając w siebie różnorodne kultury, języki a także zwyczaje. Imperium Rzymskie starało się umocnić swoją pozycję wprowadzając jeden obowiązujący język urzędowy, rzymskie prawa oraz religię. Niepokój rządzących bojących się o stabilność Imperium zaczęła wzbudzać religia chrześcijańska, która miała coraz więcej wyznawców. Dekretem Septimiusa Sewerusa każdy chrześcijan miał być postawiony przed sąd, gdzie miał wyrzec się Boga, unikając tym sposobem tortur i śmierci.

W czasach kiedy rozpoczyna się historia męczeństwa św. Agaty, centrum Katanii był potężny pałac prefekta Kwincjana, gdzie mieszkał on wraz ze swoją żoną, niewolnikami oraz wojskiem, kontrolującym ład i porządek w całym regionie. Pod koniec roku 249 cezar Decjusz Trajan ustanowił nowy dekret, zgodnie z którym każdy chrześcijanin miał być pochwycony, torturowany oraz zabity. Mimo ryzyka, Agata skończywszy 15 lat złożyła śluby czystości poprzez symboliczne ściągnięcie welonu i przykrycie głowy flammeum (welonem, które nosiły panny młode w Rzymie), tym samym stając się oblubienicą Chrystusa. Informacja o ślubach czystości złożonych przez wyznawczynie Chrystusa dotarła do prefekta Kwincjana, który szczególnie zainteresował się jej przypadkiem, gdyż widział w tym sposobność przejęcia majątku jej rodziny. Ludzie Kwincjana rozpoczęli poszukiwania Agaty. Mimo prób ucieczki, Agata została pojmana i przyprowadzona przed oblicze prefekta. Kwincjan zapragnął mieć dziewczynę dla siebie. Ta odrzuciła jednak względy prefekta. Kwincjan zdecydował się dać jej czas do namysłu. Na jego rozkaz św. Agata została oddana na miesiąc do domu rozpusty pod opiekę Afrodyzji, aby ta uczyniła mu ją powolną. Dziewczyna nie wyparła się jednak Chrystusa i nie zamierzała oddać się Kwincjanowi. Zawiedziony w swych nadziejach próbował ją zastraszyć, kiedy jednak i to zawiodło, została skazana na więzienie. Św. Agata została ponownie postawiona przed obliczem prefekta, który nie mógł złamać jej oporu, wynikiem czego została poddana torturom. Kwincjan chcąc ją poniżyć nakazał liktorowi obciąć jej piersi. Jedna z legend o św. Agacie mówi, że po kaźni została umieszczona w celi czekając na śmierć, jednakże tej samej nocy jej rany uleczył św. Piotr. Kwincjan na drugi dzień przywołał ją ponownie przed swe oblicze i żądał, aby wyrzekła się Boga. Kiedy ta odmówiła, męczennicę rzucono na rozpalone węgle. Tortury przerwano z powodu trzęsienia ziemi, które odczytano jako gniew Boga za niewinne męczeństwo św. Agaty. Zgromadzeni widzowie zdjęli kobietę z ognia jednak ta zmarła na ich rękach. Zgodnie z opisem Jakuba de Voragine’a w “Złotej legendzie”, trzęsienie ziemi ocaliło św. Agatę od spalenia żywcem i ta umarła w więzieniu. W rok po jej śmierci doszło do erupcji Etny i rozpalona lawa zagroziła miastu. Mieszkańcy miasta posłużyli się czerwonym welonem św. Agaty dla powstrzymania lawy. Z welonem w dłoniach ludzie podążyli w kierunku płynącej lawy, która zatrzymała się nie niszcząc miasta.

Relikwie Świętej znajdują się w katedrze w Katanii nazywanej Duomo Santa Agata. W dniu swojej patronki mieszkańcy Katanii biorą udział w uroczystej procesji La Festa di Sant’Agata, podczas której ulicami miasta obwożony jest relikwiarz Świętej (http://www.youtube.com/watch?v=zYBAICQWuBE). Procesja odbywa się już od 500 lat, prawie w niezmienionej formie i rozpoczyna się 3 lutego. O świcie 4 lutego relikwiarz umieszcza się na srebrnym rydwanie, który jest ciągnięty przez 5000 mężczyzn. La Festa di Sant’Agata jest jedną z największych procesji na świecie i rokrocznie bierze w niej udział ponad milion uczestników.

W Polsce wspomnienie liturgiczne św. Agaty jest obchodzone 5 lutego. W tradycji ludowej w tym dniu święcono chleb, sól i wodę. Ze względu na specyfikę legendy o św. Agacie, od wieków jest ona patronką zawodów mających kontakt z ogniem: ludwisarzy, kominiarzy. Jest także orędowniczką w chorobach piersi a także opiekunką matek karmiących. W Polsce, kobiety po mastektomii na swoją patronkę wybrały właśnie św. Agatę, ponieważ ta podobnie jak i one została pozbawiona atrybutu kobiecości.

Postać św. Agaty ma nam przypominać czym jest prawdziwe poświęcenie i walka o to, w co się wierzy nawet kosztem własnego życia. Śmierć i męczeństwo św. Agaty jest odbiciem męki i śmierci samego Chrystusa. Jezus pod postacią św. Agaty zadaje nam nieme pytanie: „jak wiele jesteście w stanie poświęcić aby mnie odnaleźć?

Ks.Blachnicki – heroiczny ksiądz;)

7 sierpnia 2013 Dodaj komentarz


ks.Franciszek Blachnicki

Heroizm w pracy apostolskiej przejawia się w odważnym podejmowaniu dzieł i zadań najtrudniejszych w danym środowisku, zaniechanych przez innych jako beznadziejne… ks.Franciszek Blachnicki

 Jest to cytat człowieka, którym jestem strasznie zafascynowana już od jakiegoś czasu. Dziś chciałabym się z Wami podzielić właśnie ową fascynacją tą postacią. Moim zdaniem ksiądz Blachnicki jest postacią naprawdę barwną i wyjątkową. Cały jego życiorys znajdziecie TU, a ja chciałabym podzielić się z Wami tym co mnie fascynuje w tym człowieku i za co go cenię.

 Przede wszystkim za heroizm, o którym sam mówił, w cytacie na górze. A w czym on się przejawiał? Blachnicki żył i pracował w ciężkich czasach. Wszystko zaczęło się, kiedy w latach 1942- 1945 przebywał w różnych niemieckich obozach i więzieniach (m.in. w Oświęcimiu), a wszystko za działalność konspiracyjną w czasie wojny. Wtedy też nastąpiło jego nawrócenie oraz zrodziła się chęć oddana całego życia Chrystusowi, dlatego więc po wojnie wstąpił do seminarium i tak zaczął swoją działalność na tle religijnym. I to właśnie za nią cenię najbardziej ks. Blachnickiego. A co takiego robił?

  • pracował w tajnej Kurii, kiedy w latach 1954-1956 biskupi śląscy zostali wysiedleni
  • widząc szerzący się w czasach komunizmu alkoholizm w 1957 stworzył Krucjatę Wstrzemięźliwości, zwaną dziś Krucjatą Wyzwolenia człowieka. (tu warto zaznaczyć, że w 1960 roku centrala owej Krucjaty została zamknięta przez władze państwowe, a ks.Blachnicki został aresztowany)
  • w oparciu o naukę Soboru Watykańskiego II, chciał stworzyć w Polsce kościół świadomy, nastawiony na formację
  • w odniesieniu właśnie o naukę Soboru Watykańskiego II stworzył elitarny Ruch Światło – Życie, który jest jedną z bardziej wymagających wspólnot w Kościele Katolickim, nastawiona na silną pracę nad sobą (Ruch Światło – Życie jest mocno powiązany z Krucjatą Wyzwolenia Człowieka) → Celem Ruchu, obejmującego ludzi każdego wieku i stanu, jest wychowanie dojrzałych chrześcijan i zrealizowanie soborowej wizji Kościoła – wspólnoty wspólnot. Ruch rozwijał się w Polsce mimo różnych trudności zewnętrznych.
  • powołał do istnienia Niezależną Chrześcijańską Służbę Społeczną
  • w czerwcu 1982 roku założył Chrześcijańską Służbę Wyzwolenia Narodów

 Aktualnie trwa jego proces beatyfikacyjny, który zaczął się w 1995 roku. Polecam zapoznać się z ks.Blachnickim, bo to człowiek naprawdę wyjątkowy i odważny;) Warto także się modlić o jego rychłą beatyfikację;)

Modlitwa o beatyfikację ks.Blachnickiego 

Boże, Ojcze wszystkich ludzi, Ty w pełni czasów posłałeś do nas Swojego Syna, aby rozproszone dzieci Boże zgromadzić w jedno i mocą Ducha Świętego pozwalasz nam uczestniczyć w Twoim życiu. Ty w każdym czasie wzywasz ludy i narody, aby oczyszczone we Krwi Baranka przeszły z wielkiego ucisku do Twojej chwały. Wielbimy Cię w Twoim Kościele, który jest „światłem” narodów. Dziękujemy Ci za ludzi Kościoła, których współcześnie postawiłeś na naszej drodze życia.

Przez wstawiennictwo Niepokalanej, Matki Kościoła prosimy o dar coraz większej miłości, z której zrodził się Kościół i dla której został powołany.

Dziękujemy Ci za liczne charyzmaty Kościoła i za dary otrzymane na drodze Oazy Żywego Kościoła i Ruchu Światło – Życie, których założycielem jest Twój kapłan Franciszek Blachnicki, „gorliwy apostoł nawrócenia i wewnętrznej odnowy człowieka” (Jan Paweł II).

Jesteśmy przekonani, że kapłan ten uczestniczy już w Twojej chwale niebieskiej. Jeżeli jednak Ty, Ojcze, wybrałeś go, by teraz w szczególny sposób kapłan ten stał się dla nas wzorem i przykładem, i by nadal przyczyniał się do wzrostu Twego Królestwa na ziemi, to naszym zadaniem będzie przyczyniać się do tego, by ta wola stała się powszechną nie tylko w niebie, ale i na ziemi. Prosimy Cię o to z całą pokorą, a czynimy to przez naszego Pana za wstawiennictwem Niepokalanej, Matki Kościoła. Amen.

Modlitwa przez wstawiennictwo Sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego

 Boże, Ojcze Wszechmogący, dziękujemy Ci za Twojego Kapłana Sługę Bożego Franciszka, którego w niezwykły sposób obdarzyłeś łaską wiary konsekwentnej, tak iż swoje życie oddał niepodzielnie na Twoją służbę.

Dziękujemy Ci za to, że pozwoliłeś mu gorąco miłować Twój Kościół i zrozumieć, że najgłębszą zasadą jego żywotności i płodności jest oblubieńcze oddanie siebie w miłości Twojemu Synowi, na wzór Niepokalanej, Matki Kościoła.

Dziękujemy Ci również za to, że przez tego kapłana wzbudziłeś na polskiej ziemi Ruch Światło-Życie, który pragnie wychowywać swoich uczestników do posiadania siebie w dawaniu siebie i w ten sposób przyczynić się do wzrostu żywych wspólnot Kościoła.

Bądź uwielbiony Boże w Słudze Bożym księdzu Franciszku, w jego życiu i dziele, i racz wsławić swoje Imię udzielając mi przez jego wstawiennictwo łaski …………. , o którą najpokorniej proszę. Amen.