Archiwum

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Krótka historia o …

Wakacje. Czas odpoczynku i ogólnego naładowania baterii na kolejny rok szkolny, bądź, w przypadku urlopowiczów, na kolejny czas ciężkiej pracy.

Aby czas wykorzystać w pełni, nie tylko kąpiąc się w przejrzystej wodzie Toskanii czy Bałtyku, a także przemierzając kolejne pasma górskie, pamiętajmy, że ponad tym wszystkim jest…On.

Każdy porządny katol wie, że niedzielna Msza Święta obowiązuje przez cały rok. Pan Bóg nie ma wakacji i od Niego też tych wakacji nie ma. Pamiętajmy o modlitwie a także o innych formach wyrażania katolicyzmu podczas tegorocznych wakacji.

Osobiście, przez miniony rok, byłam z Panem Bogiem na bakier i może dlatego wakacje są dobrym momentem by się ogarnąć, przecież nie mam pracy na dwa miesiące, czasu mam sporo.

Myślałam oczywiście, że skoro nie wysłuchuje moich modlitw, to powinnam się na niego obrazić. Robiłam to. Może w modlitwach nie ustawałam, ale robiłam sobie przerwę. Obiecywałam z każdą spowiedzią, że nigdy więcej, a przecież znów robię to samo i znów Go zawodzę. Ale wracam, więc teoretycznie powinien się cieszyć.

Stawiałam swój egoizm i swoją pychę ponad wszystko. Nie zauważając Jego drobnych próśb, drobnych znaków gdzieś pomiędzy czynnościami dnia codziennego.

Czekałam na spektakularny fajerwerk. Wiecie, takie coś co odmieni znów moje życie i stanie się cud nad cudami. To nie ta bajka…

Postawił mnie w innym miejscu. Nie spodziewałam się, że ono tak na mnie zadziała. Nie lubię tego klimatu, nie mój świat, ale cóż. Wyszłam do ludzi. A może zacznę od tego, że ogromnie lubię ciepło domowe, ciszę, koc, kubek kawy czy herbaty. Nie lubię wychodzić do ludzi (wbrew pozorom, przecież jestem nauczycielem!!!!). Nowe kontakty wzmagają we mnie bycie sztuczną i dopasowaniem się do danej osoby.  Całe szczęście nie tym razem i chwała Panu! Przyznaję się, że czegoś nie wiem, że nie rozumiem, że się czymś nie interesuję, a czymś innym już tak. Że jak nie mój klimat to nie mój klimat. I jest dobrze. Czuję swobodę w byciu sobą (paradoks prawda?). Zastanawiam się ile czasu zmarnowałam na graniu siebie., albo raczej graniu nie siebie. Przez to zapewne zmarnowałam kilka życiowych sytuacji, ważnych momentów w życiu. Stresowałam się i zamartwiałam jak to będzie i na siłę próbowałam albo nie próbowałam działać. Już teraz wiem dlaczego… bo chciałam po mojemu.

Motywem wydziergania tych powyższych słów były dla mnie słowa jednej z aktorek, która udzieliła wywiadu autorce książki, którą aktualnie zaczęłam czytać:

„Kiedyś bardzo się wszystkim przejmowałam, zamartwiałam każdym castingiem i każdym wywiadem. Dzisiaj nadal przygotowuję się rzetelnie do pracy, ale nie odczuwam już takiego stresu. Z czasem zrozumiałam, że to blokuje na jakąkolwiek pomoc Bożą. Kiedy się stresujemy, to tak, jakbyśmy odbierali Bogu moc działania w naszym życiu. Bo zamartwiając się, wychodzimy z założenia, że wszystko tylko od nas zależy, a tak nie jest”
(Katarzyna Olubińska, Bóg w wielkim mieście, wyd. WAM)

Skorzystaj z czasu na nowo. Przez dwa miesiące możesz wypracować w sobie jakiś fundament, zbudować go. Ale nie zmarnuj go… zbuduj na skale i nie rób tego sam. Zaufaj Mu.

Reklamy

Zmartwychwstał Pan i żyje dziś!

1 kwietnia 2018 Dodaj komentarz

passion-3111303_1920

Zmartwychwstał Pan i żyje dziś!

Dziękuję Ci Jezusie, że po raz kolejny pokazałeś mi swoją Miłość, za to, że po raz kolejny pokonałeś moje słabości, a przede wszystkim Śmierć i Szatana. Dziękuję Ci za to, że wciąż i wciąż zwyciężasz nad złym, że przez swoje zwycięstwem nad Śmiercią nadałeś sens wszystkiemu na nowo. Dziękuję Ci, za to, że przez swój Krzyż i Zmartwychwstanie zbawiłeś każdego z nas.

Dziękuję Ci za Wielką Noc, za Twoją wielką Miłość i jej zwycięstwo nad Śmiercią i Szatanem.

Życzę radości ze Zmartwychwstania i ciągłego doświadczania Miłości!

W imieniu Ekipy DDASZ
Asia Hadzik

Alleluja!

 

Kategorie:Uncategorized

Jak dziecko

19 lutego 2018 Dodaj komentarz

Znalezione obrazy dla zapytania great lent child

Zaczął się piękny czas Wielkiego Postu. Jednakże nie każdy rozumie, co tak naprawdę w trakcie tego okresu należy robić ze swoim życiem. Nie zliczę ile razy odpowiadałam dzisiaj w szkole swoim uczniom na pytanie: „A co to jest Wielki Post?”. No właśnie, co to jest?

Dorośli niejeden już przeżyli, więc teoretycznie wiedzą, co on oznacza i czym się różni od innych okresów roku liturgicznego. Mali ludzie (czyt. dzieci) jednak nie wiedzą, dlatego trzeba umieć dobrze im to wytłumaczyć, by pielęgnowali Wielki Post w sercu już od maleńkości.

Uwielbiam małe dzieci, ale już takie chodzące, na Mszach Świętych. Najczęściej rozpraszają moją uwagę, z czego dumna nie jestem, ale sam Jezus chciał, by przyprowadzać do Niego dziatwę, więc ja tylko podziwiam zaangażowanie tych dzieciaczków w szukanie Pana Jezusa po całej świątyni i w każdym kącie. W niedzielę świadkiem byłam sytuacji, która, według mnie, jest jednym z lepszych obrazów, jak wygląda życie człowieka i jak powinno się zmienić w Wielkim Poście.

Otóż obecna w kościele była dziewczynka, maksymalnie półtoraroczna, śliczna, bledziutka z rudą czupryną rozwianą na wszystkie strony. Dzieciątko widać bardzo było przywiązane do dziadków i swojej mamy, bo całą uwagę skupiało na nich, a wyglądało to w taki oto sposób.

Dzieciątko wyrywa się z matczynych rąk domagając się głośnym „Opa! Opa!” (na Śląsku i w Niemczech tak się nazywa dziadków, gwoli wyjaśnienia) obecności przy dziadku. Jako że stoją przy drzwiach wyjściowych, to mama na początku nie chciała pozwolić dziecku chodzić po kościele, ale w końcu dała za wygraną. Za pierwszym razem podeszła do dziadków, którzy siedzieli w ławce i podała im dziecko, usuwając się na swoje miejsce bez zawracania innym głowy. Sytuacja nie zwróciłaby mojej uwagi, gdyby nie dwa fakty: 1. Sama mówiłam na mojego dziadka „opa”, więc mam sentyment do tej nazwy i ktokolwiek, gdziekolwiek by jej nie używał, zawsze zwraca to moją uwagę; 2. Dziewczynka po chwili zaczęła wołać „Mama! Mama!”. I tu właśnie zaczęłam dzielić swoją uwagę między głoszącego kazanie księdza a dziecko.

Dziewczynka została oddana mamie, szczęśliwa wtuliła się w jej ramiona, jednak nie minęło pięć minut, a znowu domagała się dziadka. Więc została postawiona na ziemi i swoimi drobnymi nóżkami przemierzała od ławki do ławki z tym uroczym „Opa?” na ustach. Opę w końcu znalazła, została przez niego wzięta w ramiona i… nie minęło kilka minut, jak znowu zaczęła wołać o mamę.

I tak przynajmniej pięć razy. Co nam to mówi o nas, ludziach?

Otóż w tej sytuacji ja zobaczyłam obraz każdego człowieka. Opa to w tej „przypowieści” Bóg. Mama to rzeczy, do których jesteśmy bardzo przywiązani, ale nie zawsze są one dla nas dobre (nie ubliżając żadnej mamie, to tylko na cele opowieści). Całe nasze życie kursujemy między Bogiem a tymi rzeczami: pracą, pieniędzmi, przyjaciółmi, grzechem. Na tym ostatnim się chcę skupić, bo akurat pasuje idealnie na czas Wielkiego Postu. Wyrywamy się grzechowi wołając „Boże!” i trafiamy po spowiedzi w Jego ramiona. Nasza niezwykła przyjaźń z Nim znów jest odbudowana, jest cudownie, aż do czasu, gdy przypomnimy sobie o przyjemności, jaka wiąże się z niektórymi grzechami. Uciekamy z rąk Boga w ręce grzechu, aż do czasu, gdy znowu zatęsknimy za Ojcowskimi ramionami pełnymi miłości. I tak w kółko…

W przypadku dziewczynki z mojej opowieści, wystarczyłoby, że mama stanęłaby przy ławce dziadków. Mała widziałaby ukochanego opę i być może nie wyrywałaby się mamie. Albo odwrotnie, byłaby na kolanach dziadka i widziała ukochaną mamusię.

A co to oznacza dla nas? Wystarczy żyć (przebywać) bliżej Boga i w chwilach zwątpienia uciekać się do Niego o pomoc, której z pewnością udzieli. I na tym też, według mnie i mojej duszy, polega Wielki Post. Na ciągłym szukaniu Boga i wracaniu do Niego, na robieniu tego, co nas do Nieba przybliża.

Ave!

Chrzest Pański

chrzest_jezusa

Trzej bowiem dają świadectwo: duch, woda i krew, a ci trzej w jedno się łączą.

II czytanie z liturgii niedzieli Chrztu Pańskiego

Chciałbym abyśmy dziś przyjrzeli się wodzie, zwykłej wodzie, która staje się czymś co włącza Nas nie tylko do wspólnoty jaką jest Kościół, ale do Chrystusa. Dzięki tej zwykłej wodzie mamy udział w uczcie, śmierci, zmartwychwstaniu i wstąpieniu do nieba Chrystusa!

Woda to podstawa życia na ziemi. Bez niej ryby nie miałby życia, zwierzęta nie mógłby funkcjonować, rośliny nie wydawałby owoców a człowiek w ciągu kilku dni bez niej zginąłby…

Podczas prymicji pewnego kapłana, w trakcie obiadu, babcia powiedziała do zebranych, że jej wnuczek jest takim wspaniałym kapłanem, takim dobrym człowiekiem, bo ochrzciła go podczas wojny w mleku…

Nie mleko, nie cola, nie oranżada, nie whisky, nie piwo, lecz WODA da nam Zbawienie!

Kiedy oglądamy filmy czy seriale o wróżkach i wróżbitach, to widzimy, że aby stworzyć jakąś miksturę, aby np. dać człowiekowi urodę, inteligencję to potrzeba jest wiele składników (jad węża, łza żaby itp.). Ale aby uczynić świat lepszym, aby wypędzić szatana i aby zbawić człowieka wystarczy zwykła woda, pobłogosławiona przez kapłana.

Dziś w Święto Chrztu Pańskiego chcemy naszą uwagę zwrócić na chrzest.  Mam do Was trzy pytania. Pierwsze bardzo łatwe. Czy pamiętasz KTO JEST Twoim rodzicem chrzestnym? Drugie może trudniejsze, gdzie udzielono Ci chrztu? Pamiętasz ten kościół, szpital, dom? A teraz trzecie najtrudniejsze i najważniejsze pytanie. Pamiętasz datę swojego chrztu?

W życiu człowieka jest wiele ważnych wydarzeń: narodziny, pierwszy dzień w szkole, matura, pierwsza praca i pogrzeb. Ale myślę, że te wydarzenia nic nie znaczą! Nic nie znaczą, bo nie byłoby ich, gdyby nie Bóg!

Gdyby nie Bóg i jego miłosierdzie nie urodziłbyś się;
Gdyby nie dar mądrości, który otrzymałeś od Boga nie poszedłbyś do szkoły i nie zdał matury;
Gdyby nie dar umiejętności i męstwa nie znalazłbyś pracy;
Gdyby nie miłość jaką Cię Bóg obdarzył nie mógłbyś znaleźć miłości swojego życia;

A gdyby nie te wydarzenia, te dary, gdyby nie Bóg nie miałbyś pogrzebu i tego co dzieje się po nim!

Wydarzenia, które dają Ci życie, siłę często są zapomniane. Zapominamy, kiedy przyjęliśmy chrzest, a suknia ślubna leży pięknie w szafie, w dogodnym miejscu, a Pismo Święte z pierwszej komunii gnije gdzieś na strych, a krzyż z Bierzmowania już dawno został wyrzucony…

Zastanów się jakie w Twoim życiu wydarzenia są najważniejsze?! Często ważne wydarzenia dla nas mają ładną oprawę, przygotowujemy się do nich miesiącami itd. A chrzest? Niczego nieświadomie go przyjmujemy I dziś mamy to docenić!

Dziś mamy docenić chrzest!

Mamy podziękować rodzicom! Za to, że wyrazili zgodę abyś przynależał do Kościoła;
Mamy podziękować rodzicom chrzestnym. Za to, że powiedzieli, że wychowają Cię w wierze Katolickiej (choć bywało różnie);
Mamy podziękować kapłanowi. Za to, że udzielił Ci ten sakrament;
Mamy podziękować babciom i dziadkom. Za to, że nauczyli Cię modlitw;
Mamy podziękować katechetom. Za to, że nauczali Cię o Bogu, o tym jaki jest;
I wreszcie mamy podziękować Bogu! Który stale wyciąga do Ciebie ręce (w żłobie, na krzyżu, w grobie i wstępując do nieba)!

Chrzest to ziarno, które zostało w nas zasiane, I teraz pytam Cię! Co z tego ziarna wyrosło? Co nadal z tego ziarna rośnie! Bo wszystko zależy od gleby – Twojego serca! Co z niego wyrosło…

 

 

Com przyrzekł Bogu przy chrzcie raz,

Dotrzymać pragnę szczerze.

Kościoła słuchać w każdy czas

I w świętej wytrwać wierze.

O, Panie, Boże, dzięki Ci,

Żeś mi Kościoła otwarł drzwi.

W nim żyć, umierać pragnę.

 

Michał Perek

 

 

 

Kategorie:Uncategorized

Nic się tak właściwie nie kończy…

Koniec-zapisow.jpg

Kończąc rok kalendarzowy każdy podsumowuje swoje dokonania oraz minione dni, co zrobił a czego nie, czego dokonał a czego nie, co się udało a co nie itd. Zazwyczaj chwalimy się tym, co nam się udaje a to co legło w gruzach zachowujemy dla siebie. Człowiek już tak  został stworzony, że chce się pokazać w jak najlepszym świetle.

Miniony rok był dla mnie dobry. Od jakiegoś czasu planowałam przeprowadzkę, zmianę życia i zmianę pracy. To były trzy priorytetowe postanowienia noworoczne. Przeszkodą w ich wcielenie w życie nie był brak możliwości. Przeszkodą był fakt, że za mało w siebie wierzyłam i…zawsze chciałam być fair wobec osób które dawały mi możliwość się rozwijać w różnoraki sposób.  Przeszkodą było wieczne myślenie o kimś drugim a nie o sobie. O sobie całkiem zapomniałam i mając 25 lat człowiek dochodzi do jakiegoś momentu w którym mówi „koniec”. Nie oznacza to tego, że teraz egoistyczne będę brnąc  przez życie i nie będę szanowała swoich znajomości czy przyjaźni.  Ale czas ulokować gdzieś swoje uczucia, natchnienia, aspiracje. Wielkim krokiem naprzód była także większa wiara, oddanie się Niepokalanej, oddanie swoich wątpliwości, nie na zasadzie „Jezu Ty się tym zajmij” ale na zasadzie „Jak taka jest Twoja wola, to działaj”.
Pierwszą taką decyzją była zmiana pracy. Poszukiwałam w Gdańsku i ogólnie w Trójmieście.  Pojawiło się kilka ofert pracy ale nie zawsze to współgrało z moimi oczekiwaniami.  Jak już coś się udało to albo praca według tych samych warunków albo już mogli mnie zatrudniać ale brakuje mi kursu który kosztuje 6000 zł.  Odpuściłam, choć pragnienie mieszkania właśnie w Trójmieście były ogromne, spowodowane różnymi powódkami.
Odczekałam jakieś pół roku. Złożyłam CV do jednej ze szkół podstawowych wpływem namowy przyjaciela. Bo przecież nic to nie kosztuje. A można zyskać.  8 maja rozmowa. Profesjonalna. Udało się. To był ten dzień kiedy czułam, że na prawdę zrobiłam coś sama. Nikt mi nie pomagał, nikt nie polecał, nikt nie naciskał.
Przeprowadzki i zmiany stanu cywilnego jeszcze się nie doczekałam ale…
…to nie jest historia, która ma swój koniec. Cały czas wierzę, że dzięki własnym możliwościom można dokonać rzeczy niemożliwych ale i bez prawdziwej wiary też bym niczego nie dokonała. Uwierzyłam, że z Nimi się uda. Dlatego nie kończę swoich postanowień na tym roku. Wierzę, że modlitwa o dobrego męża zostanie wysłuchana a miejsce zamieszkania zmieni się gdy znajdzie się mąż 🙂
Dobrego przeżywania nowego roku. Wierzcie w siebie i wyznawajcie prawdziwa wiarę.  Ona przenosi góry a  na pewno przenosi nasze wątpliwości i niewiarę w miejsce, do którego już nie będziemy mieli dostępu.

Kategorie:Uncategorized

Budować na nowo

17 października 2017 Dodaj komentarz

pobrany plikSą takie domy, które nie są naszymi domami. Są takie miejsca, w których czujemy się lepiej niż w domu. Są takie miejsca, do których się chce wracać mimo, iż czasem są bardzo obce.

Nigdy nie mówiłam, że w moim domu brakowało miłości, rodzinnego ciepła czy też szacunku i odpowiedzialności. To zawsze było z różnym natężeniem i w różnych okolicznościach. Są jednak miejsca, w których czuję się nawet lepiej. Może nie być w nich rodzinnej atmosfery, może nie być czegoś, co jest w moim domu, ale jest jedno- swoboda. Nie tylko swoboda ciała, ale przede wszystkim ducha. Tam mogę być na prawdę sobą, tak mogę mówić co myślę, jak myślę, tam mogę śmiać się do rozpuku czy płakać jak bóbr. I zawsze tam jest zrozumienie i obiektywizm, bez nierealnych obietnic czy pocieszeń aż nadto.

Często wracając skądś ja czy moi przyjaciele używamy określenia „wróciłem/łam do mieszkania”, żeby zaznaczyć, że jesteśmy na miejscu stałego zameldowania. Dlaczego jest to tak trudno nazwać domem? Może dlatego, że zawsze czegoś brakuje. Będąc dorosłym staramy ułożyć się życie tak, jak nam się podoba, jak my chcielibyśmy by było w domu. Mieszkając z rodzicami, bo tak się zdarza w wielu przypadkach, jesteśmy może uwiązani do takiego stanu jaki zastaliśmy już od urodzenia. Przyjęte zasady i normy, ustalone między małżonkami. Rodzie nas wychowują więc poddają nas pod swoje prawa, zasady czy obowiązki. Będąc osobą dorosłą normalnym jest fakt stworzenia jakiegoś azylu, oazy spokoju i samotności, dlatego w  wielu przypadkach opuszczamy rodzinne gniazda, by móc żyć na własny rachunek. Zaczynamy wtedy z czysta kartą i posiadając zapewne cenne rady rodziców. Jednak to od nas zależy jak sobie ten dom „zbudujemy”. Albo właśnie uciekamy do tych miejsc, gdzie czujemy się lepiej choć mogą być nam całkiem obce

Obecnie generalne porządki robi się u mnie w soboty – w moim domu będą to powiedzmy czwartki (a dlaczego by nie?), przed świętami nie będzie się robić specjalnych kłótni o to czy za kanapą też już odkurzyłam i czy szafkę wyczyściłam ze zbędnych ubrań (czy zatem Pan Bóg ponownie nie przyjdzie jak nie wytrę kurzy ten jeden raz albo nie odkurzę za kanapą? ) a na obiad niedzielny będzie pizza (bo czemu znów schabowy, mizeria i ziemniaki).

Może to brzmi kiepsko, banalnie a cały tekst nie ma znaczenia teologicznego, ale czyż nie każdy z nas szuka swojego miejsca w świecie? Czyż nie każdy stara się żyć dobrze, godnie i szlachetnie? Może to tylko gdybanie a może opowieść, która zostanie urzeczywistniona.

Ważnym jest jednak fakt, by swoje życie budować na silnych, mocnych i trwałych fundamentach. A takie daje sam Pan Bóg.

„Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom. On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony. Każdego zaś, kto tych słów moich słucha, a nie wypełnia ich, można porównać z człowiekiem nierozsądnym, który dom swój zbudował na piasku. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i rzuciły się na ten dom. I runął, a upadek jego był wielki». ”
(Mt 7, 24-27; Biblia Tysiąclecia)

Kategorie:Uncategorized

Nie tylko róże

13 października 2017 Dodaj komentarz

Znalezione obrazy dla zapytania róża różaniec

Październik to piękny miesiąc. Lato już odeszło, jesień w pełni, czuć zbliżającą się zimę.

Ale październik jest wyjątkowy też z innego powodu: różańca. Przecież to miesiąc maryjny – codziennie skupiamy się na najpiękniejszej modlitwie, jaką ofiarowała nam Maryja.

Ale mamy też Dzień Nauczyciela, który w tym roku przeżywam jako ta, której się dziękuje za naukę. I myślę, że należałoby podziękować też Jej, Maryi, ponieważ Ona jest naszą pierwszą nauczycielką.

Jezus uczył nas modlitwy „Ojcze nasz”, głosił Królestwo Boże i nas odkupił. Ale nie pojawiłby się w Betlejem te dwa tysiące lat temu, gdyby nie „tak” Maryi. Gdyby nie Jej zgoda, nie wiadomo kiedy przybyłby na świat Jezus.

A tak narodził się w Betlejem, dorastał w Nazarecie i stał się dla wszystkich wzorem.

Jezus był zwykłym dzieckiem i umiejętność pisania, chodzenia, czytania, jedzenia zawdzięczał swojej Mamusi. Jego Opiekun uczył Go męskich zajęć i fachu cieśli, ale podstawy otrzymał od swojej Rodzicielki, nikogo innego.

Podobnie jest z nami. Naszymi pierwszymi nauczycielami są nasi rodzice. Z duchowej strony pomagają im Maryja, Józef oraz Jezus. To od nich czerpią wzór wychowania. Od Świętej Rodziny.

Podziękujmy dzisiaj nie tylko naszym nauczycielom, ale także rodzicom. Bo oni pokazali nam wszystko.

Ave!

Zdjęcie użytkownika Catholic Memes.