Dasz się nakarmić? (J 6, 24-35)

5 sierpnia 2018 Dodaj komentarz

chleb_2Kiedy ludzie z tłumu zauważyli, że na brzegu jeziora nie ma Jezusa ani Jego uczniów, wsiedli do łodzi, dotarli do Kafarnaum i tam szukali Jezusa. Gdy zaś odnaleźli Go na przeciwległym brzegu, rzekli do Niego: „Rabbi, kiedy tu przybyłeś?” W odpowiedzi rzekł im Jezus: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Szukacie Mnie nie dlatego, że widzieliście znaki, ale dlatego, że jedliście chleb do syta. Zabiegajcie nie o ten pokarm, który niszczeje, ale o ten, który trwa na życie wieczne, a który da wam Syn Człowieczy; Jego to bowiem pieczęcią swą naznaczył Bóg Ojciec”. Oni zaś rzekli do Niego: „Cóż mamy czynić, abyśmy wykonywali dzieła Boga?” Jezus, odpowiadając, rzekł do nich: „Na tym polega dzieło Boga, abyście wierzyli w Tego, którego On posłał”. Rzekli do Niego: „Jaki więc Ty uczynisz znak, abyśmy go zobaczyli i Tobie uwierzyli? Cóż zdziałasz? Ojcowie nasi jedli mannę na pustyni, jak napisano: „Dał im do jedzenia chleb z nieba”. Rzekł do nich Jezus: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Nie Mojżesz dał wam chleb z nieba, ale dopiero Ojciec mój daje wam prawdziwy chleb z nieba. Albowiem chlebem Bożym jest Ten, który z nieba zstępuje i życie daje światu”. Rzekli więc do Niego: „Panie, dawaj nam zawsze ten chleb!” Odpowiedział im Jezus: „Ja jestem chlebem życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie”. (J 6, 24-35)

W dzisiejszych czasach nie ma większego problemu z jedzeniem do syta, przynajmniej w naszym kręgu kulturowym. Jednak w czasach Jezusa nie było to takie oczywiste, więc kiedy Jezus na pustyni rozmnożył pięć chlebów i ludzie jedli do syta, było to dla nich coś naprawdę niespotykanego. Zaczęli więc szukać tego nauczyciela, który dał im tyle chleba ile tylko chcieli. I w tym momencie Jezus mówi im o jakiś chlebie życia…

Dzisiaj nie mamy problemu ze zdobyciem chleba, żeby napełnić swoje żołądki, ale jednak w natłoku medialnego chłamu coraz trudniej nakarmić nasze serca i dusze czymś bardziej wartościowym niż polityczne przepychanki czy sztuczne serialowo-filmowe problemy. Łakniemy bliskości, łakniemy nakarmić nasze głodne serca sięgając po różne mądrości mówców motywacyjnych, nowe trendy duchowe… I tutaj przychodzi Jezus, który 2 tysiące lat temu dla nas stał się człowiekiem, który zszedł dla nas na ziemię i mówi: „Ja jestem chlebem życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie”… To jego zaproszenie, by przyjść nakarmić się Jego Ciałem, napoić Jego Krwią, by ogrzać się w Jego Miłości. On trwa już 2 tysiące lat, a wiele nurtów już upadło… On trwa i wciąż i na nas czeka… On chce nas nakarmić nas czymś więcej niż najwykwintniejsze i najsmaczniejsze dania w super restauracjach czy najpyszniejszy świeży chleb. On chce nakarmić nas Sobą zaspokajając nasze najskrytsze pragnienia Miłości. Czy dasz mu się nakarmić?

Reklamy

WARSZTATY LITURGICZNE ARS CELEBRANDI 2018

          Niespełna dwa dni temu, 19 lipca zakończyła się piąta już edycja warsztatów liturgicznych Ars Celebrandi. Skupiają one wokół siebie ludzi przywiązanych do liturgii w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego. Od kapłanów, kleryków po ministrantów, śpiewaków i osoby czy całe rodziny chcące spędzić ten czas jako rekolekcje uczestnicząc w otwartych dla wszystkich celebracjach. W tym roku dało się uzyskać rekordową ilość uczestników w liczbie ponad 220 osób. Aczkolwiek, to nie o ilość a jakość chodzi, a ta jest coraz lepsza.

           Gościem tegorocznych warsztatów był abp Guido Pozzo, ściśle związany z Papieską Komisją „Ecclesia Dei”, która to wspiera i umacnia wszystkich przywiązanych do liturgii w nadzwyczajnej formie. Wygłosił on konferencję pt. „Starożytna liturgia rzymska i współczesny kryzys wiary”, a następnie uczestniczyliśmy we Mszy Pontyfikalnej, którą abp osobiście odprawił.

Forma warsztatów i spotkania w Licheniu jest niezmienna. Zmieniają się tylko ewentualne dodatkowe punkty programu, z roku na rok większa liczba uczestników, a także fakt, że przez minione lata na warsztatach pojawiały i pojawiły się i tym razem nowe twarze. Liturgia przyciąga zatem coraz to nowe osoby, chcące udoskonalić bądź od zera nauczyć się służenia oraz odprawiania tej mszy. W tym roku organizatorzy mogą się pochwalić dwunastoma prymicjami.

Wyjątkowo w tym roku nie zorganizowano warsztatów w zakresie muzyki polifonicznej. Został na tę okazję zaproszony słynny zespół Linnamuusikud z Estonii.

Warsztaty chorału gregoriańskiego odbywały się w dwóch grupach: męskiej i żeńskiej. Ministrancki również szkolili się w kilku grupach, a nowością jest grupa, której wykładowym jest język angielski. To udogodnienie szczególnie dla tych uczestników, którzy przybyli zza granicy (a tych też było sporo).

Warsztaty dobiegły końca, ale już wiadomo o wstępnej dacie kolejnej edycji. Kto może, niech rezerwuje sobie czas 4-11 lipca 2019 roku.

Z moich obserwacji…

Sama zapisałam się po raz kolejny na warsztat chorału. Zdezerterowałam po trzech dniach. Doszłam do wniosku, że bardziej potrzebowałam Bożego odpoczynku niż nauki czegokolwiek. Oczywiście uczestnicząc w celebracjach gdzieś ten chorał w głowie został, a na pewno nie porzucę jego nauki. W swoim środowisku też działać trzeba.

Organizacja tego typu przedsięwzięć, wiąże się z wieloma wyrzeczeniami, poświęceniem czasu wolnego, dbaniem o każdy szczegół, załatwieniem wielu spraw, elementów potrzebnych do sprawowania liturgii i przede wszystkim Bożej przychylności. Udało się, a organizatorzy mogą być z siebie dumni.

Zastanawiam się, czy organizatorzy mogli by uświetnić jeszcze jakoś owe warsztaty. Czy można by było jeszcze coś wprowadzić. Zaintrygowała mnie pani Maria, która dzielnie naprawiała komże, manipularze i stuły. Może właśnie warsztat koronkarstwa? Trzeba pomyśleć i przemodlić.

Zapraszam do obejrzenia fotorelacji na stronie Ars Celebrandi na facebooku oraz na stronie www.arscelebrandi.pl

Szanuję prawa autorskie fotografów, dlatego wpis nie zawiera żadnych zdjęć. Po te można sięgnąć wyżej 🙂

Zapraszam także do odsłuchania kazań rekolekcyjnych ks. dr. Franciszka Gomułczaka, który dbał o strawę duchową podczas warsztatów. Wszystkie kazania dostępne są na kanale Ars Celebrandi na YT.

Poszukujemy pomocników!

29 czerwca 2018 Dodaj komentarz

pomoc

Potrzebujemy rąk do pomocy!

Poszukujemy redaktora oraz osobę do aktualizacji Księgi Adoptowanych Sióstr.

Poszukiwana osoba powinna:
-być rzetelna i odpowiedzialna
-mieć trochę czasu wolnego czasu
-w miarę nieograniczony dostęp do komputera i Internetu

W wypadku redaktora powinna być to ponadto osoba:
-kreatywna
-mająca pomysły na nowe artykuły
-pisząca względnie poprawnie po polsku (bez rażących błędów ortograficznych czy językowych i mająca na klawiaturze komputera polskie znaki)

Chętnych proszę o kontakt!
hadziczka13@wp.pl

Kategorie:Ogłoszenia

Krótka historia o …

Wakacje. Czas odpoczynku i ogólnego naładowania baterii na kolejny rok szkolny, bądź, w przypadku urlopowiczów, na kolejny czas ciężkiej pracy.

Aby czas wykorzystać w pełni, nie tylko kąpiąc się w przejrzystej wodzie Toskanii czy Bałtyku, a także przemierzając kolejne pasma górskie, pamiętajmy, że ponad tym wszystkim jest…On.

Każdy porządny katol wie, że niedzielna Msza Święta obowiązuje przez cały rok. Pan Bóg nie ma wakacji i od Niego też tych wakacji nie ma. Pamiętajmy o modlitwie a także o innych formach wyrażania katolicyzmu podczas tegorocznych wakacji.

Osobiście, przez miniony rok, byłam z Panem Bogiem na bakier i może dlatego wakacje są dobrym momentem by się ogarnąć, przecież nie mam pracy na dwa miesiące, czasu mam sporo.

Myślałam oczywiście, że skoro nie wysłuchuje moich modlitw, to powinnam się na niego obrazić. Robiłam to. Może w modlitwach nie ustawałam, ale robiłam sobie przerwę. Obiecywałam z każdą spowiedzią, że nigdy więcej, a przecież znów robię to samo i znów Go zawodzę. Ale wracam, więc teoretycznie powinien się cieszyć.

Stawiałam swój egoizm i swoją pychę ponad wszystko. Nie zauważając Jego drobnych próśb, drobnych znaków gdzieś pomiędzy czynnościami dnia codziennego.

Czekałam na spektakularny fajerwerk. Wiecie, takie coś co odmieni znów moje życie i stanie się cud nad cudami. To nie ta bajka…

Postawił mnie w innym miejscu. Nie spodziewałam się, że ono tak na mnie zadziała. Nie lubię tego klimatu, nie mój świat, ale cóż. Wyszłam do ludzi. A może zacznę od tego, że ogromnie lubię ciepło domowe, ciszę, koc, kubek kawy czy herbaty. Nie lubię wychodzić do ludzi (wbrew pozorom, przecież jestem nauczycielem!!!!). Nowe kontakty wzmagają we mnie bycie sztuczną i dopasowaniem się do danej osoby.  Całe szczęście nie tym razem i chwała Panu! Przyznaję się, że czegoś nie wiem, że nie rozumiem, że się czymś nie interesuję, a czymś innym już tak. Że jak nie mój klimat to nie mój klimat. I jest dobrze. Czuję swobodę w byciu sobą (paradoks prawda?). Zastanawiam się ile czasu zmarnowałam na graniu siebie., albo raczej graniu nie siebie. Przez to zapewne zmarnowałam kilka życiowych sytuacji, ważnych momentów w życiu. Stresowałam się i zamartwiałam jak to będzie i na siłę próbowałam albo nie próbowałam działać. Już teraz wiem dlaczego… bo chciałam po mojemu.

Motywem wydziergania tych powyższych słów były dla mnie słowa jednej z aktorek, która udzieliła wywiadu autorce książki, którą aktualnie zaczęłam czytać:

„Kiedyś bardzo się wszystkim przejmowałam, zamartwiałam każdym castingiem i każdym wywiadem. Dzisiaj nadal przygotowuję się rzetelnie do pracy, ale nie odczuwam już takiego stresu. Z czasem zrozumiałam, że to blokuje na jakąkolwiek pomoc Bożą. Kiedy się stresujemy, to tak, jakbyśmy odbierali Bogu moc działania w naszym życiu. Bo zamartwiając się, wychodzimy z założenia, że wszystko tylko od nas zależy, a tak nie jest”
(Katarzyna Olubińska, Bóg w wielkim mieście, wyd. WAM)

Skorzystaj z czasu na nowo. Przez dwa miesiące możesz wypracować w sobie jakiś fundament, zbudować go. Ale nie zmarnuj go… zbuduj na skale i nie rób tego sam. Zaufaj Mu.

Droga ku świętości

maxresdefault.jpg

Tekst powstał spontanicznie, skonstruowany na podstawie trzech postaci, ludzi żyjących prawdziwie. Joanna Beretta Molla, Hanna Chrzanowska i Alfie Evans. Te trzy osoby połączyła jedna data- 28 kwietnia.

Tego dnia wspominana jest w kościele katolickim św. Joanna Beretta Molla- matka i lekarka, która mimo choroby i przeciwności nie pozwoliła aby zabito jej dziecko. Jej mąż, Piotr Mola, po jej śmierci powiedział:

„(…) Aby zrozumieć jej decyzję, trzeba pamiętać o jej głębokim przeświadczeniu – jako matki i jako lekarza – że dziecko, które w sobie nosiła było istotą, która miała takie same prawa, jak pozostałe dzieci, chociaż od jego poczęcia upłynęły zaledwie dwa miesiące”

28 kwietnia tego roku to także chwila w której Polska zyskała nową błogosławioną, Hanna Chrzanowska- pielęgniarka, która troszczyła się o każdego, była prekursorką pielęgniarstwa domowego, rodzinnego i parafialnego. Metropolita krakowski, bp Marek Jędraszewski, tak mówił o nowo błogosławionej:

 „Hanna Chrzanowska wierzyła w Bożą moc i potrafiła ją przekazywać niejako tym wszystkim osobom, które razem z nią szły, szukając ludzi potrzebujących pomocy, okazując troskę, lecząc, a przede wszystkim będąc razem z człowiekiem cierpiącym, któremu trzeba nieść nadzieję.”

W nocy 28 kwietnia o 2:30 odszedł Alfie Evans. Jak powiedział o nim ojciec był to chłopiec gladiator. Odebranie rodzicom praw do decydowania o losie syna, zaniechanie aktów leczenia, wręcz pozbawienie leczenia, pozbawienia warunków godniejszych, które zaproponowali Włosi, etc., etc. Cały świat powierzał małego chłopca i jego rodzinę, a także sytuację w jakiej się znaleźli, nieskończonemu miłosierdziu Pana Jezusa. Prosili o jedną rzecz- o życie. Dostał je, dostał życie wieczne.

Osoby walczące o dobro drugiego człowieka i mały Alfie walczący o to, aby dobro do niego przyszło.  Teraz nie zrobimy już nic oprócz modlitwy. Niech św. Joanna i bł. Hanna wstawiają się za rodzicami Alfiego. Niech uzyskają choć trochę ukojenia, w tym, co ich spotkało.

My też nie bądźmy obojętni. Każde życie jest cenne i o każdego należy walczyć. Szczególnie tego najmniejszego. Walczmy. Warto!

Zmartwychwstał Pan i żyje dziś!

1 kwietnia 2018 Dodaj komentarz

passion-3111303_1920

Zmartwychwstał Pan i żyje dziś!

Dziękuję Ci Jezusie, że po raz kolejny pokazałeś mi swoją Miłość, za to, że po raz kolejny pokonałeś moje słabości, a przede wszystkim Śmierć i Szatana. Dziękuję Ci za to, że wciąż i wciąż zwyciężasz nad złym, że przez swoje zwycięstwem nad Śmiercią nadałeś sens wszystkiemu na nowo. Dziękuję Ci, za to, że przez swój Krzyż i Zmartwychwstanie zbawiłeś każdego z nas.

Dziękuję Ci za Wielką Noc, za Twoją wielką Miłość i jej zwycięstwo nad Śmiercią i Szatanem.

Życzę radości ze Zmartwychwstania i ciągłego doświadczania Miłości!

W imieniu Ekipy DDASZ
Asia Hadzik

Alleluja!

 

Kategorie:Uncategorized

Jestem jak Judasz

MekaKażdego roku podczas Triduum Paschalnego w Wielki Piątek uczestniczymy w Liturgii Męki Pańskiej. W ciągu dnia można również adorować Pana Jezusa w kaplicy przechowania, ciemnicy. W niektórych parafiach tego dnia przeżywana jest Droga Krzyżowa. Cały ten piątkowy czas jest skupiony wokół męki, śmierci i cierpienia.

Zastanawiając się nad Tajemnicą śmierci Pana Jezusa, przyszło mi na myśl, że tak samo jak każdy jest grzesznikiem, tak i każdy z nas jest Judaszem. Nasze trzydzieści srebrników za wydanie Jezusa przychodzi w chwilach zwątpienia, kryzysu czy ogólnie rzecz biorąc gorszego a czasem i lepszego czasu. Naszymi srebrnikami jest komputer, telefon, impreza, zabawa a przede wszystkim lenistwo. Wszystko to staje się ważniejsze, bardziej opłacalne niż spotkanie z Chrystusem podczas Mszy Świętej, adoracji, nabożeństwa czy zwykłego nawiedzenia kościoła na dosłownie 5 minut. Wszystko to przysłania nam Pana Jezusa.

Wydajemy go za rzeczy nabyte, dobra materialne – dobra doczesne. A przecież „Vanitas vanitatum et omnia vanitas”*. Każdy z nas nazywając się Judaszem, przyznaje się do bycia owładniętym marnością dóbr materialnych. Jeżeli w porę przyznamy, że zbłądziliśmy, jest dla nas ratunek. Jeżeli posłuchamy głosu, który nam mówi, aby wrócić do Jezusa, bo przecież on nam wybacz w ogromie swego miłosierdzia- jest dla nas ratunek.

Może właśnie porównanie do Judasza jest nam w stanie bardziej uzmysłowić Prawdę z jaką musimy stanąć twarzą w twarz. Prawdą jest Chrystus. Wracając do niego odzyskujesz swoją wartość, godność. Stajesz się jak Jan, który nie pozostał obojętny i stał pod krzyżem, był wierny. Uczmy się wierności nie tylko w ostatniej godzinie, w godzinie krzyża, śmierci, ale każdego dnia…
…a tymczasem…Dobranoc, Głowo Święta…


*Marność nad marnościami i wszystko marność (Koh)